هیولای غم

آدم هر قدر وقت تنهایی بیشتری داشته باشه وقت بیشتری برای فکر کردن به چیز های احمقانه داره.

وقت بیشتری داره تا موضوع های بی اهمیت رو بزرگ کنه،بدبین باشه،گوشه گیری کنه و ناراحتی های کوچیک رو بزرگ کنه و حتی ناراحتی های جدید برای خودش بسازه.

غم مثل یه هیولای, نامرد فقط متنظره تا دورت خالی شه و بعد،وقتی بی سلاح شدی به بدترین شکل ممکن بهت حمله میکنه. باعث میشه بی حوصله و بهونه گیر بشی، تمام خوشبینیتو ازت میگیره و همین باعث میشه نخوای سمت کسی بری و حتی اگه کسی خواست بیاد سمتت با همون ناراحتیات برنجونیشون و فراریشون بدی.

خیلی ترسناکه این هیولای, ناراحتی.انگار میفهمه کی بهترین زمان حمله س و کی میتونه آدمو به زانو دربیاره!!

تَصمیمِ‍ بٌزٌرگ‍...