احساس

احساس میکنم روزامو بدون اینکه قدم مثبتی برای هدفم بردارم دارم هدر میدم.

و هیچ کار مثبتی نه برای خودم و نه حتی برای کس دیگه ای انجام نمیدم و تک تک لحظه هامو بیهوده سپری میکنم لحظه هایی که میتونن برای انجام کار های خیلی مهمی صرف بشن اما الان اونقدر بی ارزش شدن که حتی سپری شدنشون احساس نمیشه.

قدر زمانی رو نمیدونم که شاید در آینده حسرت از دست دادنشون رو داشته باشم و اصلا از این وضعیت راضی نیستم و حتی نمیدونم چطور باید وقتمو صرف کنم.دلم نمیخواد روزایی که قانونا باید با عنوان بهترین روزهای زندگیم ازشون یاد یاد کنم با خواب و چرخ زدن های الکی توی اینترنت خراب شه اما واقعا کار دیگه ای هم به ذهنم واسه انجام دادن نمیاد.الان بیشتر از هر زمانی احساس تنهایی میکنم و دلم میخواد کسی کنارم باشه که با هم به فکر داشتن لحظه هایی باشیم که هر کدوم بهتر از همدیگه باشن.

توی این دو روز قدم های خیلی کوچیکی برای هدفم برداشتم که شاید حتی به چشم هم نیان، دیروز واسه چند تا کلاس تابستونی تماس گرفتم و قراره که فردا برم واسهٔ ثبت نام و سعی میکنم دیگه موزیک غمگین گوش ندم(لطفا لطفا اگه آهنگی که مضمونش امید داشتن به زندگی و امیدوار بودن و اینطور چیزاس معرفی کنید رپ باشه بهتره)

نگران دوستمم که واقعا حس میکنم توی یه اشتباه بزرگ افتاده و میخوام کمکش کنم اما اون حتی حاضر نیست به حرفام گوش بده، اشتباهی که میدونم اگه بیشتر به خودش تلقین کنه و بخواد اون حس رو به خودش تحمیل کنه تبدیل میشه به یه فاجعه نمیدونم چطوری اما میخوام باهاش حرف بزنم، نمیخوام سر یه سوء تفاهم زندگیش نابود بشه

برچسبها: دلنوشته, من, آینده, هدف, رفیق تَصمیمِ‍ بٌزٌرگ‍...