پیشرَفت

دارم قدم هامو یکی، یکی به سمت هدفم برمیدارم و دیدمو نسبت به همه چی تغییر دادم،یجورایی یاد گرفتم دنیا رو بهتر ببینم.

سعی میکنم به جای غر زدن و خورد کردن اعصاب خودم و بقیه بخاطر اینکه حوصلم سر رفته و کاری ندارم خودمو سرگرم کنم،و این کاملا بدون اینکه به عینه بخوام تلاشی بکنم و بع صورت ناخودآگاه انجام میشه و این عالیه.

حس میکنم یه انگیزه بزرگ واسه ادامه زندگی پیدا کردم و این هدف چیزی نیست جز زندگی بهتر از قبل

دیروز روزی بود که میتونست واقعا خسته کننده باشه ولی با اصرار من تبدیل شد به یکی از روزای واقعا خوب یعنی یه گردش توی صحرا و این یه قدم بزرگه واسه من

امروز هم به معنای واقعی حوصلم سر نرفت و بیشتر وقتمو توی بازار بودم و از فردا قراره با اسم و شمارهٔ مسی توی تمرینات حاضر شم

و اما بزرگترین تغییر این که واقعا خیلی کم سراغ گوشیم میام قبلا برای فرار از خودم و واقعیت زندگیم به گوشی و نت و صفحه های مجازی پناه میبردم و صبح تا شب کارم کل کل با کسایی لود که شاید اون هام هم دلیل مشترکی برای بودنشون توی اون لحضه داشتن.

میون اون همه اتفاق خوب یه چیز واقعا منو میترسونه اون اینه که بخاطر این که زیاد درگیر خودم شدم نمیتونم مثل قبل از تیمم حمایت کنم، واقعا یه دختر چطور میتونه از تیمش حمایت کنه وقتی حتی حق تماشا کردن بازیش رو هم نداره قبلا با کل کل و پست طرفداری گذاشتن و اینجور کارها خودمو قانع میکردم ولی الان دیگه حتی زیاد سر گوشیم هم نمیرم.

یه روزی یه جایی با خودم عهد کردم تا وقتی خون توی رگام جریان داره از تیم محبوبم حمایت میکنم و تا اخرین نفسم استقلالی ام اما حالا حس میکنم دینمو نسبت به تیمم ادا نمیکنم و این آزارم میده.

از طرفی نمیخوام زندگیم خلاصه بشه توی گوشی و اینترنت و شبکه های اجتماعی و از طرفی میخوام از تیمم حمایت کنم.تیمی که خیلی مظلومه و میدونم دارن بهش ضربه میزنن ولی چه کاری از دست یه طرفدار معمولی که حتی نمیتونه به خودش هم کمک کنه بر میاد؟

یه حسی بهم میگه که اول به خودم کمک کنم و خودم قوی کنم تا بتونم تیممو حمایت کنم.

میخواستم واسه این تغییر تا آخر تابستون به خودم وقتبدم اما الان میگم که تا ۵ مرداد یعنی شروع لیگ هفدهم کافیه،اینطوری و با تغییرسریع تر هم تابستونم و از دست نمیدم هم تیممو میتونم حمایت کنم

تَصمیمِ‍ بٌزٌرگ‍...